تبليغاتX
یادداشتهایی از آلبانی

یادداشتهایی از آلبانی

اینجا سرزمینی است که برای بسیاری از ما ناشناخته و همراه با تصاویری مات و مبهم است


پس از اعلام انتخاب بارک اوباما بعنوان چهل و چهارمین رئیس جمهور ایالات متحده در روز 5  نوامبر بامیر توپی (Bamir Topi) رئیس جمهور آلبانی در مراسمی که توسط سفارت آمریکا در تیرانا ترتیب داده شده بود سخنرانی داشت.
چند تا از جمله های این سخنرانی را می آورم برای تحلیل محتوای متن و نتیجه گیری از فضای سیاسی  و بدنبال آن قطعا سیاستگرازی های فرهنگی و اجتماعی در حال و آینده . همین چند جمله کافی است:
- ایالات متحده نقش رهبری خود در حل مناقشات جهانی و پیشبرد دموکراسی را وقتی رئیس جمهور منتخب باراک اوباما قدرت را در ژانویه در دست بگیرد همچنان حفظ خواهد کرد
- این انتخاب درسی بود از دموکراسی برای آلبانی
- ما همه یک شب بیداری (بخوانید شب زنده داری) داشتیم. این نه تنها برای خبرنگارانی بود که اخبار انتخابات را دنبال می کردند بلکه برای تمام آلبانیایی ها و به باور من برای تمام دنبا
- من اعتقاد دارم روابط میان آلبانی و ایالات متحده بسوی عالی شدن حرکت خواهد کرد خوب شدن نه بلکه عالی شدن
توپی همچنین نامه ای را به باراک اوباما نوشت و در آن به وی تبریک گفت. در نامه او آمده است :
من این افتخار را دارم که بنام ملت آلبانی و از سوی شخص خودم بهترین آرزوهایمان را به مناسبت انتخاب شما بعنوان رئیس جمهور ایالات متحده بفرستیم.

سفیر آمریکا در تیرانا هم ( که البته او نیز به نظر یک دو رگه آمریکایی - آسیای جنوب شرقی است!) در سخنان خود گفت انتخاب اوباما یک روز تاریخی و نمایشی از بی طرفی نژادی در آمریکا است و برای اولین بار یک آفریقایی - آمریکایی به این سمت انتخاب شده که رویای مارتین لوترکینگ را به واقعیت رسانید( البته در زمان گفتن این صحبتها بعضی زمانها هیجان زده هم نشان میداد که کاملا در صفحه تلویزیون مشهود بود). فکر کنم هرچیزی که به این مناسبت قابل فروختن بود را فروخت ( دموکراسی آمریکایی، بی طرفی نژادی ، انتخاب یک آفریقایی آمریکایی، ملاکهای انتخاب افراد شایسته و ...) یعنی مهمترین کلماتی که از تحلیل محتوای حرفهاش میشد در آورد در همینها خلاصه می شد.

آلبانی یکی از فقیرترین کشورهای اروپای شرقی و کشور سابقا استالینی و معتقد به جابگاه خود بعنوان یگانه کشور کمونیست واقعی درجهان،  امروز کامل ترین متحد آمریکا در بالکان می باشد که اخیرا نیز با حمایت این کشور به ناتو دعوت شد. خاطرم هست جرج بوش در تابستان سال گذشته سفری یک روزه (چند ساعته) را به آلبانی داشت که فردای  این دیدار برخی از روزنامه های آمریکا نوشته بودند آلبانی آمریکایی ترین کشور دنیا. بعدا از این دیدار برخی از وبلاگهای آمریکایی هایی را دیدم که با انتقاد از سیاستهای بوش و عدم محبوبیت جهانی او به تمسخر نوشته بودند بهتر است بوش ریاست جمهوری آمریکا را رها کند و حالا که یکجایی پیدا شده که او را قبول دارند برود آلبانی و آنجا رئیس جمهور شود!

+ نوشته شده در  پنجشنبه 16 آبان1387ساعت 16:25  توسط ّFLP  | 

کوهستان دایتی در حاشیه تیرانا

+ نوشته شده در  دوشنبه 13 آبان1387ساعت 10:3  توسط ّFLP  | 

سه شنبه 9 مهر مصادف با روز عید فطر در آلبانی بود. به مانند هر سال نماز این روز در میدان مرکزی شهر یعنی اسکندر بیک و اینبار در بیرون از مسجد ادهم بیک دراین میدان ( متعلق به قرن 18 میلادی و بارزترین نماد بیرونی حضور اسلام در تاریخ آلبانی) برپا شد.
امسال بخاطر همراهی شرایط هوا اقامه نماز در میدان انجام گرفت ( در چند سال اخیر بخاطر مصادف گردیدن عید فطر با روزهای بارانی نماز داخل مسجد اقامه می شد و جمعیتی هم که داخل مسجد جا نمی شدند در بیرون از آن و به جماعت داخل مسجد نماز را اقامه می کردند).
امسال جمعیت نسبتا زیادی از مردان و زنان از ساعت 6.30 صبح در میدان گرد آمده بودند که تا زمان شروع نماز نیز به آن اضافه می شد. در جایگاه نماز تراکتی از تصویری برگرفته از کعبه در پشت منبری چوبی و بادکنکهای رنگی  آویخته بر روی بام  مسجد و چند نقطه دیگر میدان نمایان بود.

با تلاوت آیاتی از قرآن کریم ، همخوانی تعدادی از دانش آموزان مدرسه ترکها به زبان آلبانیایی و عربی و اعلام شیوه ادای نماز عید فطر از تریبون ، نماز عید در حدود ساعت 7.15 صبح آغاز شد.

نماز امسال نیز توسط حاج سلیم موچا رهبر کمیته مسلمانان آلبانی اقامه شد و پس از وی مفتی تیرانا خطبه را خواند . این کمیته سازمان دهنده رسمی امورات دینی در این کشور و از جمله مراسم این روز بود.

 بعد از پایان نماز پیش از خطبه و بعد از آن آسمان میدان با هوا کردن فشفشه هایی نورافشانی شد . بادکنکها نیز همراه با تعدادی کبوتر پس از پایان خطبه و در واقع خاتمه مراسم به نشانه شادی در فضای میدان رها گردیدند.

در کنار مجمسمه اسکندر بیک ( از قهرمانان ملی آلبانی) غرفه ای از کتاب و در روبروی آن میزی از شیرینی ها برای پذیرایی از نمازگزاران ترتیب داده شده بود.

ازدیگر مراسمی که به مناسبت عید فطر در پایتخت آلبانی شاهد آن هستیم ملاقات و بازدید گروهها و شخصیتهای دینی ، فرهنگی و سیاسی (داخلی و خارجی مقیم) در صبح این روز با روسای گروههای دینی مسلمان مانند حاج سلیم موچا رئیس کمیته مسلمانان ، حاج دده رشاد باردی رهبر جهانی بکتاشیه ، شیخ علی پازاری رهبر طریقت خلوتیه و شیخ کمال رکا  رهبر طریقت رفاعیه است که البته بالاترین سطح این دیدارها مربوط به کمیته مسلمانان و مرکز جهانی بکتاشیه می باشد. در برخی دیگر از شهرهای آلبانی نیز در مقیاسی کوچکتر میان مردم و رهبران دینی این گونه از دیدارها مرسوم است.

مسلمانان این کشور بر اساس آخرین برآورد مندرج در اطلاعات آماری مربوطه رقمی در حدود یا بیش از 70 درصد جمعیت این کشور را تشکیل می دهند. از همین روی این سرزمین را در اروپا تنها کشور اروپایی با اکثریت جمعیت مسلمان می دانند.
البته در اینجا به این نکته ظریف باید توجه گردد که وقتی گفته می شود او یک مسلمان است ( در رابطه با مردم کوچه و خیابان) در گام نخست این تعریف باید در ذهن متبادر گردد که وی به لحاظ عقیدتی و دینی خود را منتسب به دین اسلام می داند و نه لزوما منطبق با آن تصویری که از یک مسلمان در ایران، ترکیه ، مالزی ، اندونزی یا یک کشور عربی از امور ظاهری تا رفتاری مشاهده می کنید! گرچه در آلبانی نیز گروههایی از مسلمانان با شکلی خاص و به شکل نمایان در پوشش و رفتار در خیابانهای شهر قابل مشاهده هستند.
مروری در صفحات تاریخ این سرزمین در درک آنچه امروز می بینید می تواند کمک باشد. اینجا بخشی از سرزمینی است که گرچه بواسطه 5 قرن ( اواسط قرن 15 تا اوایل قرن 20 میلادی) حضور عثمانی ها در آن اکثریت مردمانش به دین اسلام روی آوردند اما تقدیر زمان بر آن بود که با روی کار آمدن نظام کمونیستی انور خوجه پس از پایان جنگ جهانی دوم یعنی 1945 در این کشور تا پیش از سال 90 میلادی بیش از 40 سال در دوران زمامداری وی رسما از سوی دولت با تمامی ظواهر و رفتارهای دینی مبارزه ای خشن و شدید شد و آلبانی تبدیل به تنها کشورکمونیستی گردید که در قانون اساسی خود نظام خود را آتئیست ( ملحد) عنوان نمود.
اکنون از آنزمان تا به امروز بیش از دو نسل در آن نظام بدنیا آمدند و تربیت شدند و آلبانی امروز صاحب میراثی از آن دوران و قبل تر از آن از یکسو و از سوی دیگر در حال گذار به سوی نظامی کاملا متفاوت با آنچه در تاریخ معاصر اخیر خود تجربه کرده است می باشد.
نظامی که در آن بواسط حضور جغرافیایی این کشور در خاک اروپا ، حضور نزدیک به یک میلیون مهاجر آلبانیایی ( یک سوم جمعیت) در کشورهای اروپای غربی و مراودات و تعاملات جاری آنها با سرزمین مادری خود و البته خیز آلبانی برای پیوستن به اتحادیه اروپا بعنوان یک ارزش و یک هدف غایی (هم در سیاست دولت و هم در افکار عمومی) به مدد رسانه ها در کنار دهها متغیر مداخله گر دیگر همگی دست به دست هم داده اند تا بخش وسیعی از زندگی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی جامعه به شکل مستقیم یا غیر مستقیم تحت تاثیر و همراه با تغییرات ارزشی فراوان خصوصا در لایه های سطحی و قابل مشاهده قرار گیرد. این امر در زندگی روزانه در شهرهای کمی بزرگ و تسری آن به سایر شهرها و مناطق آلبانی نیز کاملا قابل مشاهده است.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 10 مهر1387ساعت 12:59  توسط ّFLP  |