یادداشتهایی از آلبانی

سایت خبری Balkan Insight   که مجموعه خبرهایی از کشورهای بالکان را منتشر می کند اخیرا خبری را به حقوق ماهیانه (مقرری!) روسای جمهور کشورهای این منطقه اختصاص داده بود.
بر اساس خبر این سایت Bamir Topi  رئیس جمهور آلبانی و Fatmir Sejdiu  رئیس جمهور کوزوو به ترتیب با 2100  و 2600 یورو بالاترین حقوق ماهیانه  بین روسای جمهور کشورهای بالکان را دریافت می کنند.
رئیس جمهور صربستان Boris Tadic  با 1900 یورو ، رئیس جمهور مونته نگرو  Filip Vujanovic با  1300 یورو  و رئیس جمهور مقدونیه Branko Crvenkovski با 1200 یورو در رده های بعدی پرداخت قرار می گیرند. جالب است که رئیس جمهور کشور تازه وارد به اتحادیه اروپا در بالکان یعنی رومانی نیز دستمزد ماهیانه اش کمتر از همتای کوزوویی خود و 2500 یورو می باشد.

در ادامه روند ورود آلبانی به ناتو که مرحله پذیرش آن در سالجاری میلادی انجام پذیرفت وزارت دفاع آلبانی طبق رفرم درخواستی ناتو در صدد است از اول ژانویه سال 2010 خدمت نظام وظیفه اجباری را کنار گذاشته و یک کادر تخصصی نظامی که استخدام دولت می شوند را جایگزین آن سازد.
پارلمان آلبانی درهفته گذشته این رفرم را به تصویب نمایندگان مجلس رساند.
هم اکنون نیروهای مسلح آلبانی با همکاری وزرات دفاع آمریکا یک برنامه نوسازی فنی و حرفه ای را در ارتش آلبانی به منظور آماده سازی بستر لازم برای عملیاتی شدن این رفرم تا سال 2010 در حال انجام هستند.
گازمند اوکتا وزیر دفاع آلبانی انجام این رفورم به سوی ایجاد یک ارتش حرفه ای و تخصصی را موجب ایجاد فرصتهای شغلی برای جوانان این کشور می داند. همچنین دولت در حال تدوین برخی مشوقهای انگیزشی به منظور جذب کادر این ارتش می باشد.
در آلبانی خدمت سربازی از سال 1945 یعنی زمان به قدرت رسیدن انورخوجه اجباری بوده اما از آن زمان تاکنون مدت زمان انجام آن به شکل نزولی در حال کاهش بوده است.
در آغاز خدمت عمومی نظام وظیفه از سال 1945 تا 1954 به مدت 4 سال بود که پس از آن به سه سال تقلیل یافت. سپس در سال 1972 این زمان به 27 ماه ، در 1992 به 18 ماه و از 1996 تاکنون به 12 ماه کاسته شد.
دست اندرکاران این طرح انتظار دارند در سال 2010  آلبانی دارای یک ارتش حرفه ای 14500 نفره باشد.
البته به این نکته نیز باید اشاره نمود که قبل تر از پذیرش درخواست آلبانی برای حضور در ناتو نیروهایی از ارتش این کشور (در حد چند ده نفر) در قالب نیروهای ائتلاف و نیز حافظ صلح در عراق ، افغانستان و شمال آفریقا حضور داشتند که با ورود آلبانی به ناتو نخست وزیر آلبانی اعلام نمود که قصد اضافه نمودن به این نیروها و گسترش بیشتر حضور آنها در مناطق مختلف تحت حضور ناتو را دارد.
ورود آلبانی به ناتو از نگاه دولت و نیز جامعه آلبانی موفقیت بسیار بزرگی به حساب می آید بطوریکه در روز اعلام این خبر و یکهفته پس از آن خیابانهای تیرانا و البته مردم آن شاهد نمایش خوشحالی از این رویداد بودند.
ورود به ناتو در میان احساس رقابت آلبانی رها شده از نظام کمونیستی انورخوجه با سایر کشورهای سابقا کمونیستی منطقه که اکنون تقریبا همگی در عضویت در ناتو و ورود به اتحادیه اروپا با هم در حال مسابقه بوده و هستند یک موفقیت بزرگ برای این کشور به حساب می آید.
به هر حال تغییر مکان آلبانی از بسته ترین کشور دنیا و مخالفترین کشور با غرب به نقطه مقابل آن همراه با تغییرات ارزشی گسترده و البته خصوصا در لایه های سطحی بود . گرچه تا رسیدن استاندارهای آلبانی به آنچه اتحادیه اروپا بعنوان شروطی برای پذیرش این کشور اعلام نموده راه بسیار درازی باقی است اما در لایه سیاسی ورود به ناتو ( و متعاقب آن اجابت درخواستهای آن و حتی تبعاتی نظیر تراژدی گردس Gërdec در آلبانی) یک امتیاز اساسی و یک نقطه قوت برای این ورود (حداقل برای این گروه از کشورهای سابقا کمونیستی) می تواند باشد .