یادداشتهایی از آلبانی

به بهانه انتخاب اوباما ؛ فقط چند جمله برای تحلیل محتوا

albania — Thu, 06 Nov 2008 15:24:30 GMT

پس از اعلام انتخاب بارک اوباما بعنوان چهل و چهارمین رئیس جمهور ایالات متحده در روز 5 نوامبر بامیر توپی (Bamir Topi) رئیس جمهور آلبانی در مراسمی که توسط سفارت آمریکا در تیرانا ترتیب داده شده بود سخنرانی داشت.
چند تا از جمله های این سخنرانی را می آورم برای تحلیل محتوای متن و نتیجه گیری از فضای سیاسی و بدنبال آن قطعا سیاستگرازی های فرهنگی و اجتماعی در حال و آینده . همین چند جمله کافی است:
- ایالات متحده نقش رهبری خود در حل مناقشات جهانی و پیشبرد دموکراسی را وقتی رئیس جمهور منتخب باراک اوباما قدرت را در ژانویه در دست بگیرد همچنان حفظ خواهد کرد
- این انتخاب درسی بود از دموکراسی برای آلبانی
- ما همه یک شب بیداری (بخوانید شب زنده داری) داشتیم. این نه تنها برای خبرنگارانی بود که اخبار انتخابات را دنبال می کردند بلکه برای تمام آلبانیایی ها و به باور من برای تمام دنبا
- من اعتقاد دارم روابط میان آلبانی و ایالات متحده بسوی عالی شدن حرکت خواهد کرد خوب شدن نه بلکه عالی شدن
توپی همچنین نامه ای را به باراک اوباما نوشت و در آن به وی تبریک گفت. در نامه او آمده است :
من این افتخار را دارم که بنام ملت آلبانی و از سوی شخص خودم بهترین آرزوهایمان را به مناسبت انتخاب شما بعنوان رئیس جمهور ایالات متحده بفرستیم.

سفیر آمریکا در تیرانا هم ( که البته او نیز به نظر یک دو رگه آمریکایی - آسیای جنوب شرقی است!) در سخنان خود گفت انتخاب اوباما یک روز تاریخی و نمایشی از بی طرفی نژادی در آمریکا است و برای اولین بار یک آفریقایی - آمریکایی به این سمت انتخاب شده که رویای مارتین لوترکینگ را به واقعیت رسانید( البته در زمان گفتن این صحبتها بعضی زمانها هیجان زده هم نشان میداد که کاملا در صفحه تلویزیون مشهود بود). فکر کنم هرچیزی که به این مناسبت قابل فروختن بود را فروخت ( دموکراسی آمریکایی، بی طرفی نژادی ، انتخاب یک آفریقایی آمریکایی، ملاکهای انتخاب افراد شایسته و ...) یعنی مهمترین کلماتی که از تحلیل محتوای حرفهاش میشد در آورد در همینها خلاصه می شد.

آلبانی یکی از فقیرترین کشورهای اروپای شرقی و کشور سابقا استالینی و معتقد به جابگاه خود بعنوان یگانه کشور کمونیست واقعی درجهان، امروز کامل ترین متحد آمریکا در بالکان می باشد که اخیرا نیز با حمایت این کشور به ناتو دعوت شد. خاطرم هست جرج بوش در تابستان سال گذشته سفری یک روزه (چند ساعته) را به آلبانی داشت که فردای این دیدار برخی از روزنامه های آمریکا نوشته بودند آلبانی آمریکایی ترین کشور دنیا. بعدا از این دیدار برخی از وبلاگهای آمریکایی هایی را دیدم که با انتقاد از سیاستهای بوش و عدم محبوبیت جهانی او به تمسخر نوشته بودند بهتر است بوش ریاست جمهوری آمریکا را رها کند و حالا که یکجایی پیدا شده که او را قبول دارند برود آلبانی و آنجا رئیس جمهور شود!

پاییز

albania — Mon, 03 Nov 2008 09:02:40 GMT

کوهستان دایتی در حاشیه تیرانا

عید فطر 2008

albania — Wed, 01 Oct 2008 11:58:30 GMT

سه شنبه 9 مهر مصادف با روز عید فطر در آلبانی بود. به مانند هر سال نماز این روز در میدان مرکزی شهر یعنی اسکندر بیک و اینبار در بیرون از مسجد ادهم بیک دراین میدان ( متعلق به قرن 18 میلادی و بارزترین نماد بیرونی حضور اسلام در تاریخ آلبانی) برپا شد.
امسال بخاطر همراهی شرایط هوا اقامه نماز در میدان انجام گرفت ( در چند سال اخیر بخاطر مصادف گردیدن عید فطر با روزهای بارانی نماز داخل مسجد اقامه می شد و جمعیتی هم که داخل مسجد جا نمی شدند در بیرون از آن و به جماعت داخل مسجد نماز را اقامه می کردند).
امسال جمعیت نسبتا زیادی از مردان و زنان از ساعت 6.30 صبح در میدان گرد آمده بودند که تا زمان شروع نماز نیز به آن اضافه می شد. در جایگاه نماز تراکتی از تصویری برگرفته از کعبه در پشت منبری چوبی و بادکنکهای رنگی آویخته بر روی بام مسجد و چند نقطه دیگر میدان نمایان بود.

با تلاوت آیاتی از قرآن کریم ، همخوانی تعدادی از دانش آموزان مدرسه ترکها به زبان آلبانیایی و عربی و اعلام شیوه ادای نماز عید فطر از تریبون ، نماز عید در حدود ساعت 7.15 صبح آغاز شد.

نماز امسال نیز توسط حاج سلیم موچا رهبر کمیته مسلمانان آلبانی اقامه شد و پس از وی مفتی تیرانا خطبه را خواند . این کمیته سازمان دهنده رسمی امورات دینی در این کشور و از جمله مراسم این روز بود.

بعد از پایان نماز پیش از خطبه و بعد از آن آسمان میدان با هوا کردن فشفشه هایی نورافشانی شد . بادکنکها نیز همراه با تعدادی کبوتر پس از پایان خطبه و در واقع خاتمه مراسم به نشانه شادی در فضای میدان رها گردیدند.

در کنار مجمسمه اسکندر بیک ( از قهرمانان ملی آلبانی) غرفه ای از کتاب و در روبروی آن میزی از شیرینی ها برای پذیرایی از نمازگزاران ترتیب داده شده بود.

ازدیگر مراسمی که به مناسبت عید فطر در پایتخت آلبانی شاهد آن هستیم ملاقات و بازدید گروهها و شخصیتهای دینی ، فرهنگی و سیاسی (داخلی و خارجی مقیم) در صبح این روز با روسای گروههای دینی مسلمان مانند حاج سلیم موچا رئیس کمیته مسلمانان ، حاج دده رشاد باردی رهبر جهانی بکتاشیه ، شیخ علی پازاری رهبر طریقت خلوتیه و شیخ کمال رکا رهبر طریقت رفاعیه است که البته بالاترین سطح این دیدارها مربوط به کمیته مسلمانان و مرکز جهانی بکتاشیه می باشد. در برخی دیگر از شهرهای آلبانی نیز در مقیاسی کوچکتر میان مردم و رهبران دینی این گونه از دیدارها مرسوم است.

مسلمانان این کشور بر اساس آخرین برآورد مندرج در اطلاعات آماری مربوطه رقمی در حدود یا بیش از 70 درصد جمعیت این کشور را تشکیل می دهند. از همین روی این سرزمین را در اروپا تنها کشور اروپایی با اکثریت جمعیت مسلمان می دانند.
البته در اینجا به این نکته ظریف باید توجه گردد که وقتی گفته می شود او یک مسلمان است ( در رابطه با مردم کوچه و خیابان) در گام نخست این تعریف باید در ذهن متبادر گردد که وی به لحاظ عقیدتی و دینی خود را منتسب به دین اسلام می داند و نه لزوما منطبق با آن تصویری که از یک مسلمان در ایران، ترکیه ، مالزی ، اندونزی یا یک کشور عربی از امور ظاهری تا رفتاری مشاهده می کنید! گرچه در آلبانی نیز گروههایی از مسلمانان با شکلی خاص و به شکل نمایان در پوشش و رفتار در خیابانهای شهر قابل مشاهده هستند.
مروری در صفحات تاریخ این سرزمین در درک آنچه امروز می بینید می تواند کمک باشد. اینجا بخشی از سرزمینی است که گرچه بواسطه 5 قرن ( اواسط قرن 15 تا اوایل قرن 20 میلادی) حضور عثمانی ها در آن اکثریت مردمانش به دین اسلام روی آوردند اما تقدیر زمان بر آن بود که با روی کار آمدن نظام کمونیستی انور خوجه پس از پایان جنگ جهانی دوم یعنی 1945 در این کشور تا پیش از سال 90 میلادی بیش از 40 سال در دوران زمامداری وی رسما از سوی دولت با تمامی ظواهر و رفتارهای دینی مبارزه ای خشن و شدید شد و آلبانی تبدیل به تنها کشورکمونیستی گردید که در قانون اساسی خود نظام خود را آتئیست ( ملحد) عنوان نمود.
اکنون از آنزمان تا به امروز بیش از دو نسل در آن نظام بدنیا آمدند و تربیت شدند و آلبانی امروز صاحب میراثی از آن دوران و قبل تر از آن از یکسو و از سوی دیگر در حال گذار به سوی نظامی کاملا متفاوت با آنچه در تاریخ معاصر اخیر خود تجربه کرده است می باشد.
نظامی که در آن بواسط حضور جغرافیایی این کشور در خاک اروپا ، حضور نزدیک به یک میلیون مهاجر آلبانیایی ( یک سوم جمعیت) در کشورهای اروپای غربی و مراودات و تعاملات جاری آنها با سرزمین مادری خود و البته خیز آلبانی برای پیوستن به اتحادیه اروپا بعنوان یک ارزش و یک هدف غایی (هم در سیاست دولت و هم در افکار عمومی) به مدد رسانه ها در کنار دهها متغیر مداخله گر دیگر همگی دست به دست هم داده اند تا بخش وسیعی از زندگی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی جامعه به شکل مستقیم یا غیر مستقیم تحت تاثیر و همراه با تغییرات ارزشی فراوان خصوصا در لایه های سطحی و قابل مشاهده قرار گیرد. این امر در زندگی روزانه در شهرهای کمی بزرگ و تسری آن به سایر شهرها و مناطق آلبانی نیز کاملا قابل مشاهده است.

نظم اجتماعی

albania — Wed, 01 Oct 2008 09:27:30 GMT

این تصویری است که تقریبا در بسیاری از خیابانهای تیرانا (پایتخت) می بینید. به محله هم ربطی ندارد . سیم های تلفن چند ده تایی رها بین زمین و آسمان و آویخته به یک تیر چوبی یا بتونی ( که البته همیشه هم سیم تلفن نیست).
این تصویر در کنار بسیاری دیگر از موارد دیگری که روزانه یک بیننده کمی کنجکاو در شهر می بیند معرف بخشی از نظم اجتماعی در این جامعه در حال گذار و امیدوار به ورود به اتحادیه اروپا است!

حقوق ماهیانه روسای جمهور آلبانی و کوزوو بالاترین در بالکان!

albania — Fri, 19 Sep 2008 08:42:30 GMT

سایت خبری Balkan Insight که مجموعه خبرهایی از کشورهای بالکان را منتشر می کند اخیرا خبری را به حقوق ماهیانه (مقرری!) روسای جمهور کشورهای این منطقه اختصاص داده بود.
بر اساس خبر این سایت Bamir Topi رئیس جمهور آلبانی و Fatmir Sejdiu رئیس جمهور کوزوو به ترتیب با 2100 و 2600 یورو بالاترین حقوق ماهیانه بین روسای جمهور کشورهای بالکان را دریافت می کنند.
رئیس جمهور صربستان Boris Tadic با 1900 یورو ، رئیس جمهور مونته نگرو Filip Vujanovic با 1300 یورو و رئیس جمهور مقدونیه Branko Crvenkovski با 1200 یورو در رده های بعدی پرداخت قرار می گیرند. جالب است که رئیس جمهور کشور تازه وارد به اتحادیه اروپا در بالکان یعنی رومانی نیز دستمزد ماهیانه اش کمتر از همتای کوزوویی خود و 2500 یورو می باشد.

ناتو، آلبانی، حذف سربازی

albania — Fri, 22 Aug 2008 11:43:30 GMT

در ادامه روند ورود آلبانی به ناتو که مرحله پذیرش آن در سالجاری میلادی انجام پذیرفت وزارت دفاع آلبانی طبق رفرم درخواستی ناتو در صدد است از اول ژانویه سال 2010 خدمت نظام وظیفه اجباری را کنار گذاشته و یک کادر تخصصی نظامی که استخدام دولت می شوند را جایگزین آن سازد.
پارلمان آلبانی درهفته گذشته این رفرم را به تصویب نمایندگان مجلس رساند.
هم اکنون نیروهای مسلح آلبانی با همکاری وزرات دفاع آمریکا یک برنامه نوسازی فنی و حرفه ای را در ارتش آلبانی به منظور آماده سازی بستر لازم برای عملیاتی شدن این رفرم تا سال 2010 در حال انجام هستند.
گازمند اوکتا وزیر دفاع آلبانی انجام این رفورم به سوی ایجاد یک ارتش حرفه ای و تخصصی را موجب ایجاد فرصتهای شغلی برای جوانان این کشور می داند. همچنین دولت در حال تدوین برخی مشوقهای انگیزشی به منظور جذب کادر این ارتش می باشد.
در آلبانی خدمت سربازی از سال 1945 یعنی زمان به قدرت رسیدن انورخوجه اجباری بوده اما از آن زمان تاکنون مدت زمان انجام آن به شکل نزولی در حال کاهش بوده است.
در آغاز خدمت عمومی نظام وظیفه از سال 1945 تا 1954 به مدت 4 سال بود که پس از آن به سه سال تقلیل یافت. سپس در سال 1972 این زمان به 27 ماه ، در 1992 به 18 ماه و از 1996 تاکنون به 12 ماه کاسته شد.
دست اندرکاران این طرح انتظار دارند در سال 2010 آلبانی دارای یک ارتش حرفه ای 14500 نفره باشد.
البته به این نکته نیز باید اشاره نمود که قبل تر از پذیرش درخواست آلبانی برای حضور در ناتو نیروهایی از ارتش این کشور (در حد چند ده نفر) در قالب نیروهای ائتلاف و نیز حافظ صلح در عراق ، افغانستان و شمال آفریقا حضور داشتند که با ورود آلبانی به ناتو نخست وزیر آلبانی اعلام نمود که قصد اضافه نمودن به این نیروها و گسترش بیشتر حضور آنها در مناطق مختلف تحت حضور ناتو را دارد.
ورود آلبانی به ناتو از نگاه دولت و نیز جامعه آلبانی موفقیت بسیار بزرگی به حساب می آید بطوریکه در روز اعلام این خبر و یکهفته پس از آن خیابانهای تیرانا و البته مردم آن شاهد نمایش خوشحالی از این رویداد بودند.
ورود به ناتو در میان احساس رقابت آلبانی رها شده از نظام کمونیستی انورخوجه با سایر کشورهای سابقا کمونیستی منطقه که اکنون تقریبا همگی در عضویت در ناتو و ورود به اتحادیه اروپا با هم در حال مسابقه بوده و هستند یک موفقیت بزرگ برای این کشور به حساب می آید.
به هر حال تغییر مکان آلبانی از بسته ترین کشور دنیا و مخالفترین کشور با غرب به نقطه مقابل آن همراه با تغییرات ارزشی گسترده و البته خصوصا در لایه های سطحی بود . گرچه تا رسیدن استاندارهای آلبانی به آنچه اتحادیه اروپا بعنوان شروطی برای پذیرش این کشور اعلام نموده راه بسیار درازی باقی است اما در لایه سیاسی ورود به ناتو ( و متعاقب آن اجابت درخواستهای آن و حتی تبعاتی نظیر تراژدی گردس Gërdec در آلبانی) یک امتیاز اساسی و یک نقطه قوت برای این ورود (حداقل برای این گروه از کشورهای سابقا کمونیستی) می تواند باشد .

دسامبر امسال ششمین فستیوال بین المللی فیلم تیرانا

albania — Mon, 18 Aug 2008 14:38:09 GMT

ششمین فستیوال بین المللی فیلم کوتاه تیرانا از 1 تا 7 دسامبر سالجاری در تیرانا پایتخت آلبانی در چهار حوزه سینمای داستانی ، مستند، انیمیشن و تجربی برگزار می شود.

فستیوال بین المللی فیلم تیرانا اولین و تنها فستیوال سینمایی بین المللی در آلبانی است که کار خود را از سال 2003 آغاز نموده است.
این رخداد فرهنگی با حمایت مرکز بین المللی سینماتوگرافی آلبانی انجام می شود.همچنین برگزاری کنفرانسهای خبری ، سمینارها و کارگروهها از دیگر فعالیتهای جانبی در خلال برگزاری این فستیوال می باشند.
طبق اعلام برگزار کنندگان این فستیوال آخرین مهلت ثبت نام در آن 30 سپتامبر سالجاری خواهد بود. ثبت نام در این فستیوال رایگان است و از طریق سایت رسمی این فستیوال و بصورت آنلاین نیز امکان پذیر است (http://www.tiranafilmfest.com)

فیلم هایی که تاکنون تحت عنوان کشور ایران در این فستیوال ثبت نام کرده اند را اینجا ببینید:http://www.shortfilmdb.com/tiff08/search.php?country=Iran

سرود ملی آلبانی

albania — Mon, 18 Aug 2008 13:06:30 GMT

سرود ملی آلبانی بخشی از شعری است با نام « سرود پرچم » Hymni i Flamurit که توسط شاعر آلبانیایی « اسکندر استاور درنوا» Aleksander Stavre Drenova سراییده شده است .
این شعر برای اولین بار در 21 آوریل سال 1912 در روزنامه « آزادی آلبانی » Liri e Shqipërisë که یک روزنامه آلبانیایی زبان در صوفیه پایتخت بلغارستان بود به چاپ رسید . یکسال بعد از آن تاریخ این شعر در مجموعه اشعار این شاعر با نام « رویاها و اشکها» در بخارست انتشار یافت.
سرود ملی آلبانی چندین بیت از آخر شعر سرود پرچم را ندارد. این سرود از سال 1912 تاکنون بعنوان سرود ملی آلبانی شناخته و نواخته می شود. موسیقی این سرود تصنیفی است که در سال 1880 توسط موسیقیدان برجسته رومانیایی « سپریان پرومبسکو» Ciprian Porumbescu تنظیم گردیده بود . در قانون اساسی آلبانی نام سرود ملی این کشور « متحد در گرد پرچم » Rreth Flamurit të Përbashkuar شناخته شده که اولین مصراع سرود نیز همین می باشد .

برای شنیدن سرود ملی آلبانی اینجا را کلیک کنید

شعر سرود ملی آلبانی

Rreth flamurit të përbashkuar
Me një dëshirë dhe një qëllim
Të gjithë Atij duke iu betuar
Të lidhim besën për shpëtim

متحد در گرد پرچم
با یک آرزو و یک هدف
همه با هم پیمان می بندیم
بجنگیم برای رهایی

Prej lufte veç ay largohet
Që është lindur tradhëtor
Kush është burrë nuk frikësohet
Po vdes, po vdes si një dëshmor

تنها کسی که خیانت در خونش است
اوست که از جنگ فرار می کند
آن کس که شجاع است ترس ندارد
او مانند شهیدان جان را فدا می کند

Në dorë armët do t'i mbajmë
Të mbrojmë Atdheun në çdo vend
Të drejtat tona ne s'i ndajmë
Këtu armiqtë s'kanë vend

اسلحه در دست باقی خواهیم ماند
تا از میهن در همه جا دفاع کنیم
ما از حق خود نمی گذریم
دشمن جایی در این سرزمین ندارد

Se Zoti vetë e tha më gojë
Që kombe shuhen përmbi dhè
Po Shqipëria do të rrojë
Për të, për të luftojmë ne

همانگونه که خداوند نیز گفته
همه اقوام روزی از این دنیا خواهند رفت
اما آلبانی تا ابد باقی خواهد ماند
از اینرو برای او و فقط برای او است که ما می جنگیم

فستیوال سالانه فیلم کوتاه و مستند بین المللی کوزوو

albania — Fri, 15 Aug 2008 12:06:30 GMT

هفتمین فستیوال سالانه فیلم کوتاه و مستند بین المللی داکوفست (Dokufest) از 4 تا 10 آگوست سالجاری در شهر پریزرن در کوزوو برگزار شد. پریزرن دومین شهر بزرگ کوزوو است و بیشتر مردم این شهر مسلمانان آلبانیایی زبان و بقیه صربها و والاشهای ارتدوکس ، آلبانیاییهای کاتولیک رومی و گروهی کولی اند. این نکته را هم باید متذکر شد که پریزرن تنها شهر سه زبانه در منطقه بالکان می باشد.
داکوفست بزرگترین، محبوبترین و مورد توجه ترین فستیوال فیلم در کوزوو است.
این فستیوال کار خود را در سال 2002 و با نمایش 15 فیلم شروع کرد و به مرور زمان رشد و معروفیت چشمگیری در میان فیلم سازان جهان پیدا نمود. امسال در این فستیوال از میان 655 درخواست نمایش فیلم ارائه شده از 40 کشور جهان 139 فیلم کوتاه و مستند برای نمایش انتخاب شدند. این فستیوال همواره توجه وسیع رسانه ها را به خود جلب می کند و بسیاری ازعلاقمندان خارجی در ضمن این فستیوال از کوزوو دیدار می کنند.
فیلم ها روزانه در دو نوبت در دو سینمای روباز و دو سینمای دیگر شهر به نمایش گذاشته می شوند. همچنین در خلال نمایش فیلم ها برگزاری کارگروهها (Workshop) ، نمایشگاه عکس و کنسرت موسیقی از دیگر برنامه های جانبی این فستیوال می باشند.

در خلال برگزاری این فستیوال شهر پریزرن تا پاسی از شب شاهد تردد تماشاچیان از یک نقطه شهر به نقطه دیگری از شهر برای دیدن بخشهای دیگر این فستیوال است. قیمت بلیط این فستیوال برای فیلمهایی که در روز به نمایش در می آیند 1 یورو و برای فیلم های نمایش داده شده در شب 2 یورو است.

نمایشگاه عکس امسال در این فستیوال با موضوع ویژه افغانستان! و با حمایت بنیاد آمریکایی Alexia و نیز سفارت آمریکا بعنوان اسپانسر این دوره از فستیوال فیلم کوتاه بین المللی کوزوو در پریشتینا ترتیب داده شده بود.
اما جایزه بهترین مستند نمایشی (یکی از 8 گروه جایزه ویژه فستیوال) به فیلم 59 دقیقه ای و رنگی با نام " To See If I'm Smiling " به زبان عبری اثر کارگردان زن اسرائیلی تامر یاروم (Tamar Yarom) تعلق گرفت. اینکه این فیلم چگونه این جایزه را در کوزوو گرفته و علاوه بر ضوابط معمول در ارزیابی اینگونه فیلمها چه متغیرهای دیگری در این امر دخیل بوده اند شاید کمی جای کنکاش داشته باشد. اسرائیل تنها کشوری است که در آن خدمت وظیفه سربازی برای دختران نیز اجباری است و موضوع این فیلم نیز به همین مسئله پرداخته است و زندگی سربازان زن اسرائیلی را در پست های بازرسی فلسطینیان در مناطق کرانه باختری رود اردن و نوار غزه به نمایش می گذارد.

نکته قابل تامل در حضور این فیلم در این فستیوال از یکسوی توجه اسرائیل به حضور فرهنگی (حتی با پیش فرضهای سیاسی و اقتصادی) در کوزوو و از سوی دیگر انتخاب فیلمی با این موضوع بوده است.
نمایش این فیلم در رابطه با متغیرهای محیطی یعنی بستر فرهنگی اجتماعی کوزووی جنگ زده که شاهد حضور نیروهای چند ملیتی پاسدار صلح برای حفظ نظم در این کشور است بر تهییج احساس همنوایی بیننده با آنچه کارگردان فیلم بعنوان موضوع اصلی خود بدان اشاره دارد بی تاثیر نیست.گرچه در این فیلم دفاع یکسویه از عملکرد ارتش اسرائیل نمی شود لیکن کارگردان با انتخاب این سوژه و بکاربردن متغیرهای جنسیت، قومیت، اخلاق و در عین حال نمایش برخی از تلخی ها و سختی های جنگ شکل دیگری از همنوایی با سوژه اصلی فیلم را برای مخاطب رقم می زند.
قدرت نرم فرهنگ و استفاده از ابزار مناسب در عملیاتی نمودن آن در شکل دهی ارزشها و افکار عمومی همواره تاثیرگزار بوده است. این همان چیزی است که امروزه در ادبیات نوین روابط بین الملل از آن تحت عنوان " دیپلماسی عمومی و قدرت نرم" یاد می کنند.

پرسیدند کجایی و شنیدند ایرانی و ...

albania — Tue, 29 Jul 2008 00:20:30 GMT

کرویا و قلعه معروف آن و داستان اسکندربیک از قهرمانان ملی آلبانی در زمان اشغالگری عثمانی ها و بازار سنتی آن و ... همه جاذبه هایی است که خارجی ها را برای دیدن این شهر کوهپایه ای نزدیک تیرانا تشویق می کند.

در داخل قلعه تاریخی موزه ای بنام اسکندربیک هم هست که مجسمه ، تصاویر و لوازم کاری او و برخی یافته های دیگر باستانی از قوم ایلیر( اجداد آلبانیایی ها) را به نمایش می گذارد.

در دالان گذر به محوطه قلعه دو ردیف دستفروش لوازم سنتی نشسته بودند . یکیشون از ظاهر ما اومد جلو پرسید کجایی؟
شنید ایرانی!
گفت من شعر فارسی بلدم ! چند بیت خواند. خیلی مفهوم نبود ولی فارسی بود .

بعد از اون در مسیر ورودی حیاط قلعه نویسنده کتاب تاریخ کرویا که حالا حسابی پیر بود و داشت تبلیغ کتابهایش را می کرد که بفروشدش پرسید کجایی؟
شنید ایرانی!
او هم چند بیت شعر فارسی ( البته با لهجه غریب) خواند. عجیب به نظر میاد نه. چند تا کلمه اش را خوب فهمیدم مثل بلبل و غریب . بقیه اش خیلی مفهوم نبود.

در داخل موزه یکی از توریستهای خارجی (فرانسوی بود) پرسید کجایی ؟
شنید ایرانی !
گفت BRAVO محکم و همراه با تعجب

در داخل گذر بازار سنتی فروشندگان نشسته بودند کنار در مغازه ها یکیشون پرسید کجایی؟
شنید ایرانی!
گفت ایران نافت Shume (یعنی دیزل زیاد) و با حرارت برای فروشنده های کنار دستیش سر تکان می داد

موقع ترک محوطه قلعه و خروج از بازار دوباره با همه این جماعت چاق سلامتی و خداحافظی داشتیم.

اونروز در کرویا همه پرسیدند کجایی و شنیدند ایرانی و .... همه به روی هم خندیدیم و سرتکان دادیم.